Column WK48 | Papierafval
Toen ik gisteravond een dagelijkse, maar zeker geen kleine zak papierafval weg stond te gooien, schoot mij de vraag te binnen. “Hoe komt die zak toch zo vol?”
Column De Bunschoter | Kerstkriebels
Sinds gisteravond heb ik vier paar schoenen bij de achterdeur staan. Een beetje hooi, wortel en een kleurplaat. Ook al is mij een paar jaar geleden al verteld dat hij niet echt bestaat; je weet het nooit. Mijn vrouw is minder enthousiast, zij schijnt zelfs al te weten dat hij pas op 1 december bij ons in de wijk is. Ze weet ook alles beter…
Column WK45 | Serieus inzamelen
Het is al bijna kerst, dus tijd voor serieuze zaken. Tijd voor alweer een elfde editie van het 3FM spectakel Serious Request.
Column WK44 | Onderste steen
De onderste steen. De lege zak van 2014. Het politieke gezegde om de onderste steen boven te halen is dit jaar voor altijd van zijn impact ontnomen. Onderste stenen in overvloed, maar naar boven halen ho maar.
Gedicht | Dankdag
Een gedicht over dankdag
Gedicht | De oude vrouw
De oude vrouw. Een gedicht over oude visser en hun botter.
Column De Bunschoter | Zwarte gewoontes
De zwarte pietendiscussie komt robby niet goed uit; als witte piet wordt het knuffelen van je oude schoolliefde toch een heel ongemakkelijk gebeuren.
Column WK42 | Keukenfuif
Dinsdag was er een feestje bij ons thuis. Een flink feestje. En buitensporig vuil feestje. Een ‘fuifje’ waar menig feestganger een buiging voor kan maken. De boel op zijn kop. En het was pas dinsdag.
Column WK41 | Nobelprijzenfestijn
Via een goed geïnformeerde vriend werd ik bijgepraat over de Nobelprijs. Een verkiezing van personen en hun projecten, gewaardeerd met een medaille en een geldprijs. Deze week worden de winnaars bekend gemaakt en is het prijzenfestijn begonnen. De magie van een medaille is groot. Wie herinnert zich niet de avondvierdaagse en het bijbehorende stukje metaal. Avonden […]
Column WK40 | Dierenambulance
“Je doet het voor de toekomst en de natuur.” Ze kijkt mij doordringend en emotioneel beladen aan. Het lijkt alsof ze hoopt op een knellend geweten en een spontane huilbui van mijn kant. Ik speel nog even mee met een zogenaamd brok in mijn keel. Maar nee, het huilen breekt mij niet uit. Integendeel zelfs, hoogste tijd om af te ronden.